ჩავირიცხე !

დიახ მე ეს შევძელი !5092a51b45fa
გავხდი თსუს საერთაშორისო ურთიერთობების სტუდენტი .
ამის მოლოდინში იმდენი დრო გავიდა , რომ როდესაც ტელეფონით შემატყობინეს ჩემს ქცევაზე არც სიხარული ასახულა , არც მწუხარება .
რეგისტრაციაც გავიარე და პირველ გაცნობით გასაუბრებასაც დავესწარი . ბავშვები ცივები და უკარებები ჩანან . იმედია საბოლოოდ მართლაც ასეთები არ აღმოჩნდებიან. პირველივე შეხვედრიდან გამართლდა ჩემი მოლოდინი , რომ სწავლა ამ სპეციალობაზე ძალიან რთული , მაგრამ საინტერესო იქნება .
თექვსმეტი სექტემბრიდან ახალი ცხოვრება დაიწყება,ახალი გამოწვევებით . იმედია იმაზე უკეთესი ვიდრე ოდესმე მქონია :))
თბილისო დამელოდე ….

ლოდინის გულისგამაწყალებელი ხანა

როგორც იქნა დასრულდა დიდი გამოცდები. გულისფანცქალით შევედი და გამოვედი ხუთივე მათგანიდან . განსაკუთრებით პირველ გამოცდაზე ვინერვიულე (მაინც პირველი იყო ) მაგრამ არც მათემატიკაზე ჩამოვრჩი. ასე თუ ისე გადავგორე ეს ურთულესი ეტაპი ცხოვრებისა. თუმცა დაიწყო ახალი – ლოდინის გულისგამაწყალებელი ხანა 

მოკლედ ახლა ზაფხულია 24 ივლისი მე კი ზუგდიდიდან ფეხიც კი არ მომიცვლია (არათუ ზუგდიდიდან , სახლიდანაც კი). ყველაზე საშინელი და აუტანელია ეს ლოდინი . გონებას სხვა რამეზე ფიქრი არ შეუძლია, თავში სულ ერთი რამ მიტრიალებს – ნეტა რა ქულა მექნება სხვა საგნებში. 

ერთი საგნის, კერძოდ ზოგადი უნარების შედეგი უკვე ცნობილია , რომელშიც არც თუ ისე ცუდი  – 66 ქულა მაქვს. რა თქმა უნდა , უკეთაც შემეძლო , მაგრამ დრო არ მეყო თან ვნერვიულობდი. ყველაზე ცუდი კი ისაა, რომ ქართულის 1-2  ვარიანტის შედეგი უკვე დადეს , რითაც 3-4 ვარიანტელებს თავზე ლაფი დაგვასხეს და ისედაც დაწეწილი ნერვები კიდევ უფრო დაგვიწეწეს.

მართალია, უახლოეს მომავალში 10 აგვისტომდე ყველა საგნის ნედლი ქულა იქნება ცნობილი , მაგრამ მე ყველაზე მოუთმენელ ადამიანს აღარ შემიძლია  მეტის ატანა.

პ.ს  მაპატიეთ რომ ჩემი გასაჭირი თავს მოგახვიეთ , მაგრამ ბლოგზე წერამ განსაცდელი ცოტათი შემიმსუბუქა 🙂

გაურკვევლობის ბურუსით მოცული ჩამონათვალი :)

Image

როგორც იქნა დაიდო აბიტურიენტების ცნობარი. იმდენ ხანს ველოდეთ , რომ ბოლოს მისი დადებით გამოწვეულმა სიხარულმა  ბევრ  სხვა სიამოვნებას გადააჭარბა. მე , როგორც მსოფლიოში ერთ-ერთმა მოუთმენელმა და ნერვებდაწყვრტილმა ადამიანმა ძლივს ამოვისუნთქე შვებით , რომ ახალი საზრუნავი თუ პრობლება გამომიჩნდა. კერძოდ- რა ჯანდაბა ფაკულტეტზე  ვისწავლო. ალბათ დამეთანხმებით, რომ ეს საკითხი ძალიან მნიშვნელოვანია და ღრმა ფიქრსა და აწონდაწონვას საჭიროებს.

ბავშვობაში ვოცნებობდი ჟურნალისტობაზე. მინდოდა ,რომ ცნობილი და წარმატებული ვყოფილიყავი, საინტერესო გადაცემები წამეყვანა და მოკლედ მომწონდა ეს პროფესია.მაგრამ ახლა საერთოდ არ ვფიქრობ ამაზე. ასე მგონია ,რომ ჟურნალისტობა რთული პროფესიაა და განსაკუთრებულ უნარსა და ძალისხმევას საჭიროებს.სამწუხაროდ ,მე ენერგიის ნაკლებობას განვიცდი, ასე რომ , არ გამოვდგები საამისოდ.

მერე ექიმობაზე მქონდა პრეტენზია. ერთი პერიოდი სულ იმაზე ვფიქრობდი რა იქნებოდა , როცა ამ პროფესიისა გავხდებოდი. წარმოვიდგინე , რომ მორგში დავყავდით მკვდარი ადამიანების გასაჭრელად , რის შემდეგაც კატეგორიული უარი გამოვაცხადე მასზე. თუმცა ვფიქრობ , რომ ექიმობა ძალიან საინტერესო პროფესიაა და ცოტათი ვნანობ კიდეც ,რომ ვვუარყავი.

ერთადერთი პროფესია , რომელზეც სერიოზულად არასდროს მიფიქრია არის იურისტობა. რატომღაც ვგრძნობ ,რომ მე და ის ძალიან არშევეფერებით ერთმანეთს.თუმცა , თქვენ წარმოიდგინეთ, მე მას მაინც მოვიხსენიებ ჩემს ბურუსით  მოცულ ჩამონათვალში.

გამოცდების ეროვნული ცენტრი არ გვზღუდავს ჩამონათვალის რაოდენობაში , ხოლო , ვინაიდან და რადგანაც , მე აზრზე არ ვარ რა სახით ვემსახურო სამშობლოს გადავწყვიტე 22 ფაკულტეტი შერეული სახით ჩამომეწერა ,სადაც ისეთივე განსხვავებულსა და მრავალფერ პროფესიებს შეხვდებით როგორიც მე ვარ . მაგალითად იხილავთ სამართალსა და ბიზნესის ადმინისტრირებას, ხელოვნებათმცოდნეობასა და ინგლისურ ფილოლოგიას, ჟურნალისტიკასა და ფსიქოლოგიას. მოკლედ, ღმერთმა უწყის სად ჩავირიცხები . ჩემი ოჯახის წევრები არასერიოზულად მიყურებენ ,რადგან კონკრეტული არჩევანი ვერ გამიკეთებია, სინამდვილეში მე ვიცი რა მინდა, თუმცა მეშინია , რომ იქ ვერ მოვხვდები. საერთაშორისო ურთიერთობებზე სწავლა ჩემი ერთ-ერთი ოცნებაა,სამწუხაროდ, იმ  უნივერსიტეტში , სადაც მე მსურს მხოლოდ 20 ადგილზე შემიძლია ვიბრძოლო, ამოტომაც ვეჭვობ მოვახერხო იქ ჩარიცხვა.

საბედნიეროდ, ჯერ კიდევ გვაქვს დრო  რომ კარგად დავფიქრდეთ . შეიძლება მეც შევცვალო ჩამონათვალი . წელს კი პირველად მოგვეცემა შესაძლებლობა , რომ ქულის გაგების შემდგომაც შევცვალოთ რიგითობა , რომელზეც ძალიან ბევრი რამაა დამოკიდებული.

p.s იქნებ მირჩიოთ რამე , ან მითხრათ  რაიმე საინტერესო თქვენი პროფესიების შესახებ. 🙂

…… ჰუი ჩვენ !

Image

ამ სურათზე გამოსახული ადამიანების რაღაცნაირად მშურს. თქვენ ალბათ იფიქრებთ “ რა თქმა უნდა, გშურს ეს ხომ ლეგენდარული ბითლზია„ მაგრამ ნურას უკაცრავად , მთელი ჩემი  გულისყური არა მათი პოპულარობისკენ , არამედ იმისკენაა მიმართული , რომ მათ შეეძლოთ  ეგრეთწოდებულ ზებრაზე მშვიდი სახით, ყოველგვარი სიფრთხილის გარეშე გადაეკვეთათ ქუჩა და არანაირი შიში არ ჰქონოდათ იმისა , რომ ვინმე ლოთი გოგია გაიტანდათ.

მოკლედ ჩემს პატარა ქალაქში მძღოლები ისე დაქრიან თავი  სულ ცოტა შუმახერი თუ არა    ფილმ „ტაქსის“ გმირი ჰგონიათ.  რა ზებრა, რის ზებრა  უნდა მოახერხო და დიდი მოწიწებით გადაირბინო  , თან თუ  ნელა მოძრაობ თვალების ბრიალსაც არ დაიშურებენ.

მე არ ვიცი როდის შეიგნებს ქართველი  მოსახლეობა იმას, რომ ქვეითად მოსიარულეს სულ ცოტა იმ ადგილას მაინც დაუთმოს გზა , სადაც მართლა ეკუთვნის. მე ძირითადად ფეხით მოსიარულეთა ჯგუფს მივეკუთვნები და უკვე მართლა ყელში ამომივიდა მათი უგულისყურობა . 😦

უკვე ასე მგონია , რომ ვიღაც შერეკილი გამიტანს. იმედია წინათგრძნობა არ ამისრულდება  : )

რა ყოფილა აბიტურიენტობა?!

 ჩემს ქვეცნობიერში უკვე ღრმად ჩაიბეჭდა შიში რომელიც ყველა მოქმედებას მოსდევს სიტყვებით„ვაიმე 4 თვეც და გამოცდებია“. სკოლა, მეცადინეობები , გადარბენები და დროის უქონლობა . მოკლედ მალე მართლა გავგიჟდები. წინ ხუთი გამოცდა მელოდება -ხახადაფჩენილი , ალბათ გემრიელი ლუკმა ვგონივარ. Image

ვიცი , რომ არ ჩავიჭრები , მაგრამ მაინც ძალიან ვნერვიულობ. ჰაჰ, წარმოგიდგენიათ ?ისიც კი არ ვიცი რა პროფესიას ვირჩევ . ან საერთოდ რა მინდა , რას ვწვალობ? 

უკვე თითქმის მთლიანად გამოვეთიშე ინტერნეტს. შეიძლება ეს ძალიან კარგიც იყოს.ცუდი ისაა , რომ წიგნების კითხვას დროებით შევეშვი. არადა რომ იცოდეთ როგორ მინდა რამე საინტერესო ნაწარმოები წავიკითხო.ბლოგისთვისაც ვერ ვიცლი. 

მოკლედ, წინ ძალიან დატვირთული და არასასიამოვნო ოთხი თვე მელოდება.

p.s ნეტა ხვალ იყოს ეს ოხერი გამოცდები . ერთხელ და სამუდამოდ ხომ მორჩებოდა არა?

ვითომ შემოქმედება , ანუ რას ვაკეთებ მაშინ როცა მუზები მაწუხებენ

დღეს დედაჩემმა ჩემი მივიწყებული და ფურცლის ნაგლეჯზე წადღაბნილი ლექსი ,,აღმოაჩინა “. რა თქმა უნდა , არ დაიჯერა , რომ ჩემი დაწერილი იყო.მერე მისაყვედურა კიდეც , რომ ასე გავიმეტე ლექსი ,  რვეულში ჩაწერაც რომ  არ ვაღირსე. ჯერ კიდევ მოზარდი ვარ , მაგრამ ,მაშინ როცა 10 -12 წლის ვიყავი და მერეც ,მუზები სულ თავს დამტრიალებდნენ. ამიტომ მათგან თავის დასაღწევად ხან რას ვცოდვილობდი და ხან რას. ჯერ პატარა ლექსების წერა დამაწყებინეს , რომლებიც უმეტესად თოვლს ეძღვნებოდა . მერე იუმორისტული მოთხრობებიც შემომეწერა ( რომლებიც გადავიკითხე ,არ მომეწონა და დავწვი). 

მე ჩემს თავს უმეტესად კრიტიკულად ვაფასებ. ასე რომ თუ ეს ლექსი არ მოგეწონებათ შეგიძლიათ გამთათხოთ 😀

Image

ნაზი სიო დაუბერავს აქაფებულ ტალღებს

და თოლიაც საამურად ჩაუქროლებს აფრებს,

მერე ნელი ნაბიჯებით გავუყვებით ქუჩებს

და სევდიან სიმღრებსაც ვათქმევინებთ ტუჩებს.

ჩუმად , ჩუმად მოგვეხვევა საამური დარი

და ნისლიან ფიქრებიდან გამოგვიყვანს ქარი.

მერე ისევ გავუყვებით ჩვენ ჩვენს ნაცნობ ქუჩებს

და ნაღვლიან სიმღერებსაც ვათქმევინებთ ტუჩებს.

ავტორი :მე- ლელა 

 

16 წელი

ზუსტად 16 წლის წინ ამ ქვეყანას მე მოვევლინე….

ისე, ჩემი აზრით, ასაკი არა წლებით , არამედ საქმეებით და ცოდნით უნდა იზომებოდეს. რადგანაც რა აზრი აქვს იმას, რომ 16 წლის ხარ , თუ მნიშვნელოვანი არაფერი გაგიკეთებია.